Esconxurando la ceguera

Nun ye secretu que'l mundu ta ciegu y el tiempu tien furacos nos bolsos, pero dalgunos afortunaos puen armonizar estes dos dimensiones cósmiques pa face-yos perder un momentu. Y ello foi que la mocina diba sentada nel autobús aquella nueche bien galana; delgaína y fina como un xiblíu, llevaba los llabios encarnaos y tenía los güeyos verdes como les feleches del monte cuando orbaya a l'alborada. De llau d'ella diba un mozu rubiu de pelo, pintáu de la rama, coloráu nos papos y llondru, que nun dexaba de mirala. El cuayu enguedeyaba les pallabres y entainaba los baltíos tentando la fortuna, y averándose, seliquino, sintió la pelleya d'ella espandese pol cancallu d'un rinxu namás intencionáu, pero callaba y llantaba la güeyada nel suelu.

 Entamó a fala-y sonce y ella colorióse peles mexelles cuando esnaló pel aire'l burbús d'una asturianada a la oreya,  esconxurando la cegurera y los furacos ente tolos veceros.

Abastó'l sonsón, que facía esbariar na oreya vieyes pallabres morosiegues, pa espurrir un únicu momentu fasta l'infinitu. Un momentu nel que la moza, entá más encoyía naquel asientu,  supo zarrar los párpagos,  poné-y la mano nel papu y caltenela ehí fasta que finó'l cantar, dexándose añar como la única muyer del paraísu.

Tierra moyao

Cuando yo muerra

caltén la mio alcordanza nes coses pequeñes.

Dexa'l tiempu dilir

 los tarecos que de xuru van apinar nun horru escadarmáu.

Cuando namás seya

la mañana que caltién un suañu esborrináu,

ven

pisa

la tierra descalza

y escaezme

El Pozu Retueyos

La mosca yera perfecta, la meyor. Los rabiones ruxíen pigarciosamente restallando baxo'l sol de media tarde y naide nun se vía pel ríu. Namás taba él y la so presa.
Llegó la picada y aforfugáronse-y los baltíos del corazón. Tensó la caña y entamó recoyer filo. Tenía la meyor del mercáu pero cimblaba como una freba y llegó a xuntase la pica col carrete. Taba claro que yera grande, mui grande. Y una sorrisa dibuxóse-y nos llabios.
Entamó da-y llinia mentantu se metía nel agua, malamente podía caltener l'equilibriu cola caña cuando-y llegó al pechu, pero nun pensaba dexalu escapar.
Pasó media hora llarga y el bichu nun se daba, taba cansu, yá tremaba de fríu y quixo salir del ríu tirando de la so presa. Fortuna s'adurmeció nun regodón.
Esbarió fundiéndose cola caña ente les manes y vio, a la fin, un pexe como dos paisanos de grande. Pudo abocanar fuera l'agua pa tirar fuerte otra vegada gastando tol rinxu que-y quedaba, dempués, sonó un coletazu del so llau al tiempu que baxaba, poquiñín a pocu, a lo más fondo'l pozu.
Solo dexó'l resclavu de dos burbuyes que surdíen sele na superficie.
Agora namás taba él y la so presa.

L'asesináu de botes marielles I

Dende la cama sentía'l ruxir del agua na ducha mentantu apuraba'l pitu que me taba sabiendo a gloria. Ella salió del bañu en porricu pa recoyer la ropa y entainó a componese pa marchar. Nun dixo nada, yo sabía que nun díbemos tardar en venos, y ella tamién, pero dexó'l so arume nel cuartu del hotel como la xaceda que los caniles de llobu dexen na presa firía.
Como siempre taba faciéndolo mui mal, ella teníame contratáu pa la investigación del asesinatu; el casu nun podía entamar peor.

Na soledá

Espurríes los cinco deos col enfotu d'algamar el cantu la pistola. Teníes vagar, como toles mañanes que te dexaben solu. A la fin fuisti a ella. Cariciástila, possástila ente les rodíes, punxsiti'l deu mediu nel gatillu y comisti'l cañón hasta la metá aguantando'l pesu de tol cuerpu colos dientes.
Nel postrer momentu, namás necesitasti la fuerza d'un cancallu, la única que podíes facer, pa esllumar la escuridá de los güeyos apretaos.

Cuestión de fe

Colos sos deos llargos coyendo´l pitu, el roxu miraba allende´l café qu´ellí tenía delantre como aldovinando´l futuru. Teníemos discutío abondo sobre l´asuntu pero nun mos poníemos d´alcuerdu.
¿cómo ye que si nun yes creyente teas condergáu por toles relixones del mundu?
El roxu que tenía la so bicicleta percontiada nel protal de casa, soltó les aforraes pallabres que diben esclarialo too.
- ye cuestión de númberos, cuantos más condergaos tengas más prestixu tien el to dios.
- Non, non, ye asuntu filosóficu y moral, la imposición de la mio creyencia penriba too. O meyor dicho, la clasificación de caún nuna estaya onde te puea controlar... claru, si yes cristianu, condénente los musulmanes, israelites, mormones,... pero vas tar salváu pol cristianismu y asina toes elles pero si nun tas dientro nengún caxón... entós condergáu por toos.

sabía que nun podía retrucame, los mios argumentos nun podíen baltase.

-Pero si ye too cuestión de fe, namás pues condelgate si crees que pues condelgate, entós qué t'emporta que te condelguen que non.

Llambión

Arume a la rallaúra de llimón, vainiella, un ris de llicor, ...catorce y quince pingarates.
Delantre d'ella tenía la masa llento y mariello d'un bollu que taba preparando. Con sele ritual y col procuru del devotu relixosu amasaba y siguía camentando pa sí: el zucre, nun pueo escaecer el zucre, que-y gusta muncho, ye un llambión y si nun ta abondo dulzayo quéxase.

...Selce, diecisiete y dieciocho pingarates . Sí, son abondes pa esti bollu.


Acabante comer, rutió como siempre y repanchigóse na siella. Aboquió un cachu. Entamó a mover la llengua ente los dientes intentando falar pero nel intre xubiéron-y los collores a los papos y entamó alendar forzao.
Fervía-y la boca l'estómadu y doblóse p'alantre pa garrase'l bandullu, faltába-y fuelgu, entamaba ponese azul y resollaba como'l barquín.
Cola tiesta arriba la mesa y mirando pal bañal víno-y una voltura que-y llenó la boca al tiempu que les niñines de los güeyos medraben y medraben.
Sintió'l corazón entainar como si fuera salí-y del pechu. El postrer baltiu del corazón sintiólu na so cabeza conxestionada.

El Diañu 6.0

Aquella nueche nun supo qué facer coles hores que tenía per delantre. Xugó col mandu la televisión una hora dexando pasar les poques cadenes qu'había nuna espiral infinita. Ente allargadores de penes a 20 euros y aparatos endelgazasores ensin esfuerzu, pasóse-y pela tiesta la visita nocturna que toles nueches tenía la vecina d'enfrente. Cola lluz apagada cucó pela ventana fixándose nos cuartos qu'entá la teníen encesa. Los del primeru yá tan durmiendo, y los del segundu, y nel terceru taba'l gordu camín del cuartu bañu. Pero... ehí ta la moza del quintu, delantre la tele y rellumando cola claridá que dexa la pantalla.
Naquel intre rescampló la televisión y el rellumu nun dexó ver lo que pasaba, pero al pocu pudo ver otra figura nel cuartu de la vecina, yera l'Adonis que dalgunes nueches la visitaba.

Asina que salía de la tele...
El mozu nun tardó n'averase a ella y acariciala quitándo-y la ropa, dempués besábala, mordíala y llambíala xenerando una riestra d'orgasmos qu'espeyaben los movimientos y el xestu la so cara. Foi entós cuando se decató que la forma del mozu camudaba dafechu, aquella pelleya llimpia y aquel cuerpu musculáu tresformóse. Les pates encoyéronse-y y enllenáronse de pelu asemeyándo les d'una cabara, el cuerpu yá nun yera d'Adonis, yera d'un home fartón, gordu y peludu que se movía rítmicamente enriba la vecina. Pela tiesta asomáben-y unos cuerninos y na boca se-y afilaben los caniles.
Tan ablucáu taba viendo aquello que nun se decató de lo aformigaes que tenía les pates pero naquel intre vio cómo tornaba la tiesta aquel demoniu y lu miraba.
Foi entós cuando desapaició de sutrucu del cuartu la vecina y se sintió na tele'l ruíu de les mosques a too meter, sentóse al pie de la ventana y un fogonazau rescampló nel cuartu, dempués apaició'l demónganu delantre d'elli, averóse y entamó a caricialu como enantes viera que lo ficiera cola moza.
Revolvióse como pudo pero nun yera a movese, tenía les pates muertes. Volvióse pa coyer el cantu la ventana, pero un tiru grande de los todiellos arrastrólu al mediu del cuartu. Una rodía espetábase-y nel llombu aplastándolu escontra'l suelu y torgando los esparabanes por afuxir. Dempués, les pallabres seles llegáron-y a les oreyes nidies y solletraes mentantu llantaba les uñes nel parqué recién acuchilláu:
-Vamos conocer los placeres del cuerpu xuntos cada nueche
Namás-y pesó naquel momentu la decisión de mercar el pisu más altu y solitariu de la rodalada.

Café Infiel

Alcontráronse otra vuelta na cafetería, guardaos de los güeyos conocíos y ayenos. La complicidá caltriada sobro una mesa tan ruina que les piernes nun podíen namás que se cariciar y les manes tentaben d'afuxir al contautu ensin llogralo.
Otra vuelta confesaron los güeyos y falaron de la redonda rutina.
Ella, amusgada, cuntába-y la ruina d'aquella pareya y el fuexu de la soledá. Quién diba dicilo, la independiente, la brenga de la que fai siempre lo que diz, la mazcarada de fierro.
Un rellumu prendió nos sos güeyos, y ella violo per primer vegada. Años de miraes candes, lluxurioses, rellumantes, duces, pasáron-y per delantre. Cayó en cuenta de lo averaos que taben, del tactu de les sos piernes y de les infinites caricies, seles, blandes, famientes de sexu, que en tolos años fueren.
Elli, dexó posar la mano sobro la d'ella y sintió'l respigu del fuelgu femenín entainando. Ella punxo'l brazu pertrás de la so cabeza y espetó-y los deos ente'l pelo, dempués arimó los llabios a los d'él y mecieron los fuelgos y les llingües nun besu cuantayá naguáu y conteníu. Achucólu al so hombru y dexó cayer nel oyíu les pallabres del ácedu destín: "El tiempu nun cola al revés. Ye bona muyer, allégrome que quedares con ella".

Poesía al altu la lleva

Esta ye una asturianada tradicional de niciu nel conceyu d'ayer. Poesía al altu la lleva y ensin complexos.

Adios, la mio vaca pinta
la de los torcios cuernos
adios, pueblín de Col.lanzu
adios, vega la de Sampedru.

Pretendí'l casar cuntigu
non quexo mio fortuna
mañana me voi soldéu
pero nun l.levo dalguna.

Y mio madre que lo sepa
queria casar cun el.la
porque tenía tres vaques
un xugu y una carreña

Cereces, trayo piescos y peruyes
la que se case cumigu
comerales más maures.


Acoyonante. De lo particular a lo xeneral y de lo personal a lo universal parío d'un sentir fondu y señardosu.

Y p'anriba d'ello, en tonu menor.