Esconxurando la ceguera

Nun ye secretu que'l mundu ta ciegu y el tiempu tien furacos nos bolsos, pero dalgunos afortunaos puen armonizar estes dos dimensiones cósmiques pa face-yos perder un momentu. Y ello foi que la mocina diba sentada nel autobús aquella nueche bien galana; delgaína y fina como un xiblíu, llevaba los llabios encarnaos y tenía los güeyos verdes como les feleches del monte cuando orbaya a l'alborada. De llau d'ella diba un mozu rubiu de pelo, pintáu de la rama, coloráu nos papos y llondru, que nun dexaba de mirala. El cuayu enguedeyaba les pallabres y entainaba los baltíos tentando la fortuna, y averándose, seliquino, sintió la pelleya d'ella espandese pol cancallu d'un rinxu namás intencionáu, pero callaba y llantaba la güeyada nel suelu.

 Entamó a fala-y sonce y ella colorióse peles mexelles cuando esnaló pel aire'l burbús d'una asturianada a la oreya,  esconxurando la cegurera y los furacos ente tolos veceros.

Abastó'l sonsón, que facía esbariar na oreya vieyes pallabres morosiegues, pa espurrir un únicu momentu fasta l'infinitu. Un momentu nel que la moza, entá más encoyía naquel asientu,  supo zarrar los párpagos,  poné-y la mano nel papu y caltenela ehí fasta que finó'l cantar, dexándose añar como la única muyer del paraísu.