L'asesináu de botes marielles III

Tres d'aquella mesa taba l'inspector Xil Xardón, un funcionariu gordu que s'arrequexaba ente montoneres de papelorios. Yera un conocíu de facía tiempu, de cuando trabayaba na policía, y como siempre, fui a contrastar información.
- ¿pero entós nun pues dicime na más?
- amira, Fonseca, nun tenemos más nada. Esi home apaició muertu nun cuartu zarráu con un ferronazu na tiesta, l'autopsia nun dio drogues más qu'un pocu d'alcohol y l'ángulu d'entrada de la bala ye inclináu, taba mirando pal cañón. Esi matóse, Fonseca, nun-y des más vueltes.
- home, Xardón, y qué me dices de les botes, una puesta y otra non. Tarás d'alcuerdu que nun ye vezu dexar una bota puesta pa dase un tiru.
- pero nun hai móvil, nun faltaben perres, taba too n'orde, y esa muyer declaró que nun sintió nada aquella nueche, ye más, les alarmes taben activaes. Si encates asesín piensa entós en femenín porque tenía que tar dientro la casa, o l'ama o la roxa, pero a ver cómo despliques la sala trancada per dientro y la pólvora na mano del muertu.
Ruxó'l teléfonu y Xardón entamó falar d'otru casu. Dexé morrer la charra aquella llevantándome y colando con un sescudíu de la tiesta p'amosar el mio conforme con él. De momentu nun pudía sacar más qu'aquella ruina información, pero'l mio instintu glayábame a les oreyes que botes marielles hai mui poques y menos con tantes perres como aquelles. Los resclavos del asesín teníen que siguir nel cuartu del crime y la clienta nun taba contando tola verdá.

Nuevu Mundu

Demientres ella venía, tuviera tola nueche colos güeyos abiertos  mirando pal techu, na escuridá del cuartu solu. En llegando'l riscar, dexó los güeyos na mesina, al par del despertador, y llevantóse pa entamar el día.

La bisarma entró pela puerta albellumando colos raxones que s'espetaben pente los furacos de la persiana y ufrió-y la mano como guiyada pal nuevu mundu.

Lupus interruptus

Dende que saliera la lluna alcontrábeste bien mal, la boca enllenábasete de cuspiu, la pelleya taba respigada, tabes encaloriáu y aquel golor metíasete peles narices llenándote la tiesta de milenta sensaciones estrañes.

Nun tardasti n'averate a la puerta la vecina fungando pelos goncios en cata d'aquel golor y d'esmenu decatástite qu'ella taba del otru llau. Un arume femenín mecío col PH de la piel moreno y sudoroso facíente surdir les intenciones más ocultes nel animal que llevabes dientro.

Abrióse la puerta y aguantasti la güeyada en tientes cola tiesta gacha y los güeyos llantaos nos sos llabios llentos, los mesmos que pronunciaren les pallabres naguaes dende facía delles hores:
 - Pasa, taba na cocina, camentaba que nun dibes tardar.

Ente'l cuspiu de la boca entamasti a mover la llingua tocando los caniles que se t'afilaben, les tripes ruxíen fondes, y les manes, llangristes y nervioses, nun queríen más qu'esgatuñar. Ella dexába espardese aquel arume lluxuriosu que te facía escaecer la fame,   amosando la pelleya llimpia de los hombros y el cuellu, al tiempu que te tentaba con seles y falsamente accidentales cancallos.

Un raxón de lluna restalló naquella cocina y percumplióse la tresformación. Blincasti arriba d'ella como'l llobu que yeres nel to interior, dexándote llevar primero pol rixu del sexu y arrequexando pa más tarde'l de la fame, pero nel postrer momentu, visti cómo ella tornaba la cabeza y amosaba unos caniles qu'enantes nun tenía, los güeyos yeren prietos como l'acebachi, les oreyes afilaes lo mesmo que'l focicu y les guedeyes enllanáben-y el cuerpu.

Abrió la boca lo xusto pa coyete nel aire pel pescuezu y azotate en suelu, mentantu tarazaba'l to gargüelu ensin soltate, dio un agullíu que fexo apaicer una reciella de llobatos esfamiaos. Entamaron a galafar nes tos intrañes nel intre nel que se t'esmucía la vida ente un arume penetrante de muyer.

L'asesináu de botes marielles II

Na biblioteca, una figura marcada en suelu con una cinta blanca asitiaba'l llugar del cadabre, la tiesta debaxo la mesa y los pies en mediu l'alformbra. El charcu de sangre cuayao malamanete llimpiao, untábalo too: tarima, alfombra, pates de la mesa, de la siella y entá se víen chiscadures na mesa, ordenador y llibrería.

     -Puertes y ventanes pesllaes, nun hai arma, nun robaren nada y topáronlu a les 12 la mañana-

Con ello quixi resumir l'asesinatu mentantu l'ama llaves, una protocolaria muyerona inglesa de prieto, afitaba con una ríxida y contenida cabezada.
Nun me dexó solu en tol tiempu que tuvi ellí hasta que se fexo entender pa que pasara al cuartu de les visites.

     - La señora ta acabante llegar-

Ella entró, diome la mano y sorrió sonce. Díxome que la policía nun diba dar col asesín, aquella ciudá yera asina, y que los mios servicios diben ser bien pagaos, la fama m'arreblagaba (quiciaves la primer vegada na mio carrera) porque tenía perbones referencies míes. Averóse a la ventana y llenó un vasu de Brandy.

      - ¿Toma vusté?-

      - Agora toi trabayando-

Volvióse hasta llegar a min ensin camudar el xestu y carició furtivamente la mio mano mentantu siguía hasta la puerta

     - Tien vusté'l mio permisu pa investigar esti assuntu fasta'l final. Pero güei yá tuvo bien, ¿nun-y paez Señora   Miller?-

Mansamente

Dos prietos nubios comen churros. Y trapia mánsamente.

Esconxurando la ceguera

Nun ye secretu que'l mundu ta ciegu y el tiempu tien furacos nos bolsos, pero dalgunos afortunaos puen armonizar estes dos dimensiones cósmiques pa face-yos perder un momentu. Y ello foi que la mocina diba sentada nel autobús aquella nueche bien galana; delgaína y fina como un xiblíu, llevaba los llabios encarnaos y tenía los güeyos verdes como les feleches del monte cuando orbaya a l'alborada. De llau d'ella diba un mozu rubiu de pelo, pintáu de la rama, coloráu nos papos y llondru, que nun dexaba de mirala. El cuayu enguedeyaba les pallabres y entainaba los baltíos tentando la fortuna, y averándose, seliquino, sintió la pelleya d'ella espandese pol cancallu d'un rinxu namás intencionáu, pero callaba y llantaba la güeyada nel suelu.

 Entamó a fala-y sonce y ella colorióse peles mexelles cuando esnaló pel aire'l burbús d'una asturianada a la oreya,  esconxurando la cegurera y los furacos ente tolos veceros.

Abastó'l sonsón, que facía esbariar na oreya vieyes pallabres morosiegues, pa espurrir un únicu momentu fasta l'infinitu. Un momentu nel que la moza, entá más encoyía naquel asientu,  supo zarrar los párpagos,  poné-y la mano nel papu y caltenela ehí fasta que finó'l cantar, dexándose añar como la única muyer del paraísu.

Tierra moyao

Cuando yo muerra

caltén la mio alcordanza nes coses pequeñes.

Dexa'l tiempu dilir

 los tarecos que de xuru van apinar nun horru escadarmáu.

Cuando namás seya

la mañana que caltién un suañu esborrináu,

ven

pisa

la tierra descalza

y escaezme

El Pozu Retueyos

La mosca yera perfecta, la meyor. Los rabiones ruxíen pigarciosamente restallando baxo'l sol de media tarde y naide nun se vía pel ríu. Namás taba él y la so presa.
Llegó la picada y aforfugáronse-y los baltíos del corazón. Tensó la caña y entamó recoyer filo. Tenía la meyor del mercáu pero cimblaba como una freba y llegó a xuntase la pica col carrete. Taba claro que yera grande, mui grande. Y una sorrisa dibuxóse-y nos llabios.
Entamó da-y llinia mentantu se metía nel agua, malamente podía caltener l'equilibriu cola caña cuando-y llegó al pechu, pero nun pensaba dexalu escapar.
Pasó media hora llarga y el bichu nun se daba, taba cansu, yá tremaba de fríu y quixo salir del ríu tirando de la so presa. Fortuna s'adurmeció nun regodón.
Esbarió fundiéndose cola caña ente les manes y vio, a la fin, un pexe como dos paisanos de grande. Pudo abocanar fuera l'agua pa tirar fuerte otra vegada gastando tol rinxu que-y quedaba, dempués, sonó un coletazu del so llau al tiempu que baxaba, poquiñín a pocu, a lo más fondo'l pozu.
Solo dexó'l resclavu de dos burbuyes que surdíen sele na superficie.
Agora namás taba él y la so presa.

L'asesináu de botes marielles I

Dende la cama sentía'l ruxir del agua na ducha mentantu apuraba'l pitu que me taba sabiendo a gloria. Ella salió del bañu en porricu pa recoyer la ropa y entainó a componese pa marchar. Nun dixo nada, yo sabía que nun díbemos tardar en venos, y ella tamién, pero dexó'l so arume nel cuartu del hotel como la xaceda que los caniles de llobu dexen na presa firía.
Como siempre taba faciéndolo mui mal, ella teníame contratáu pa la investigación del asesinatu; el casu nun podía entamar peor.

Na soledá

Espurríes los cinco deos col enfotu d'algamar el cantu la pistola. Teníes vagar, como toles mañanes que te dexaben solu. A la fin fuisti a ella. Cariciástila, possástila ente les rodíes, punxsiti'l deu mediu nel gatillu y comisti'l cañón hasta la metá aguantando'l pesu de tol cuerpu colos dientes.
Nel postrer momentu, namás necesitasti la fuerza d'un cancallu, la única que podíes facer, pa esllumar la escuridá de los güeyos apretaos.