El muertu la sebe

 Nun tenía vagar pa siguir arrecostinando col cuerpu que topara nel caleyu de la Campa'l Posadoriu asina que decidió echalu escontra la sebe. Namás posalu, el muertu mirólu colos güeyos nidios y mazcando la llingua dixo-y que porfavor nun lu dexara ellí, que namás faltaben dos revueltes p'aportar a so casa.
Tapecía y aquello diba atrasalu enforma, el ganáu nun esperaba por naide, sicasí volvió arrecostinar con él hasta la casa ruina del colláu que rellumaba con una llucecina pequeña arriba la puerta, en llegando y enantes de picar abrióla un diañu con cuernos, rau y pates de cabra.
-Échalu na cama- dixo.
Asina fexo y al pocu xuntáronse alredor siete diaños con siete veles que rezaben el rosariu del revés, nun tardó n'aportar el diañu mayor del llugar que entamó entruga-y al muertu:
- ¿por cuantos puertos andasti?
-polos siete puertos del cordal colos sos siete mayaos y les sos siete caleyes-  dixo'l muertu.
- ¿y cuantos animales corasti?
- coré les siete cabres bermeyes, les siete oveyes prietes y seis xatos roxos
- Esi nun foi'l tratu
- non, pero triago un ánima carretera comigo.
Los güeyos de tolos diaños llantáronse nél.
- Entós qu'arrespuenda él - dixo'l diañu mayor- ¿Yes tu'l que va quedar por esti nesta cama?
-  non - mermuró enllenu medrana- yo solu lu carreté.
- pues entós ye menester pagar la delda qu'hai, has trayer un xatu roxu pa corar enantes del riscar o vas durmir mañana nesta mesma cama.

Una y bones salió d'aquella casuca y empobinó al mayáu de Sucueva, onde lu esperaba'l so ganáu. La borrina zarróse en llegando allá y les llueques alloriaben alredor d'él ensin que fuera a topar nengún animal. La nueche andaba y nun vinien al llamáu. Sintió l'agua y averóse allá, au topó a Celón, el mayor xatu que tenía, grande, roxu hasta pel rau y noble.
Amarrólu y llevólu del ramal garrando'l regueru que cruciaba'l mayáu, n'aportando al camín, na revuelta dende la que se columbraba tanto p'aportar como pa colar el pandu verde, esmuciose misteriosamente la borrina y al rellumu la lluna pudo ver toles vaques  de so.
Entainó col xatu hasta llegar a la casuca'l muertu. Abrió la puerta y entró fasta la cocina col animal del ramal enllenándo tol espaciu dafechu. Golifaba y cabeciaba too siguío. Berraba.
- Esti animal ye bonu pero a min, vivu nun me val pa nada - espetó-y el diañu mayor
Pasó-y la mano al  xatu pelos cadriles y el llombu, pente los cuernos y pel focicu, rascó-y les caxaes y dexólu que lu llambiera. Yera  noble.
Abrió la navaya, que tenía la fueya más grande que navayeru del país pudiera facer, pero nun yera abondo pa xatu tan grande. Corólu cortándo-y el gargüelu ensin llegar afondar, l'animal abría los güeyos arremeyándolos pero nun tenía afuxía d'aquella cocina torgáu como taba ente les parés.
El sangre espardíase pel suelu colando pente'l solláu y los siete diaños esguilaben pel techu entornando la tiesta mentantu cantaben un mermuru enroncielláu que lu alloriaba y lu amoriaba al mesmu tiempu:

- Siete cabres bermeyes, siete oveyes prietes

vieno Xuan con Celón pa que fueren siete

los seis xatos roxos que debía'l muertu la sebe.

Córalu bien Xuan si quies volver triar caleyes.

Córalu bien Xuan si quies volver triar caleyes

Aguantando-y les cabezaes foi Celón morriendo poquinín a pocu, enllenándolo too del sangre hasta rodiyase énte la muerte. Los postreros resallos diólos col riscar mentantu'l so amu lu terminaba de corar. Taba yá mui gandíu asina qu'ensin querelo adurmecióse de riba'l cuerpu del xatu, quiciaves podía descansar un poquiñín.
Cuando abrió los güeyos vió'l cebatu de la tená de la cabaña y apalpó los llargueros de la camera, yera'l so xergón onde taba tiráu y yeren les llueques del so ganáu les que sintía na primaliega. Llevantóse y apalpó cola dea  un buruñu de mantes moyaes qu'había al pie. Desendolcólu y asentóse en suelu cuando vio la tiesta de Celón cola llingua fuera. La delda taba saldada.

L'encantu de San L.lorienzu

Cuando'l vaqueiru empobinó pel Camín Real topó a un pastorín qu'aporfiaba por vende-y un candil de pelleyu pioyu. Cómo podía ser aquello, enxamás naide nun pudo esfollar a un pioyu y menos curtir la pelleya pa facer un candil.
Salió-y caru, pero a la fin llevólu. Al marchar, el pastorín faló-y d'una moza encantá nel altu San L.lorienzu y que los pioyos taben mui cotizaos pelos valles baxos del Camín Real. Namás dar una revuelta y echar el candil al cuévanu que llevaba Ataulfu, la borrina afogó los montes y al vaqueiru, nun tardó en xarazar y l'aire xelao arrincába-y el sombreu. Tuvo qu'abellugase debaxo un fresnu al par d'un corru durante un par d'hores pero nun estenaba asina que siguió baxando coyíu a Ataulfu, enfotáu na memoria que'l pollín afitara nos años de viaxe continuu a Castía.
En llegando a un pandu la borrina entamó a dilise en fumeros espelurciaos magar que siguía d'agua. El silenciu enllenaba l'aire y Ataulfo aparó al par d'un furacón qu'había nel suelu. El vaqueiru cucó dientro espurríu a la llarga abrazando la tierra - había años que suañaba con una cayía pela maeda'l Gumial que lu esfrañaba -
y vio la cara perguapa d'una moza que miraba al cielu zarrando los güeyos mentantu-y cayíen los llovios, queriendo algamar la lluz y l'aire.
- Nun toi equí por gustu y nun vas poder sacame. Has saber que toi encantá, si quies esconxurame has dir hasta'l pueblu de Sirviella y topar a la bruxa que m'encantó. -  dixo-y cola voz sele del que fala robao - Atiendi bien, namás la lluz albellume la pelleya de pioyu amuesa los encantos, sácame d'equí enantes de tres díes o esta fuesa zarraráse pa otros milenta años comigo dientro.
Tardó otra xornada en baxar y cuando aportó al pueblu de Sirviella yera nueche zarrao. Una casina ruina con una llucecina nel ventanu y el teyáu mediu esfondriyáu afumaba sele del otru llau de la riega. Cruzó'l puente de madera tirando d'Ataulfo que llantaba les pates pa nun averase allá y la mesma cara que vio dientro'l pozu abrió-y la puerta ufiertándo-y comida y cama. Namás tenía que pagar el preciu estipuláu.

La bruxa de Sirviella

Al entrar pela puerta too paicía tresnao enforma y la llariega calecía la casa al tiempu que fervellaba una potona colgada de les calamiyeres.
- Bien llegáu a mio casa, había tiempu qu'esperaba por ti. De xuru que vienes de llueñe y de xuru que tienes daqué pa pagame la cena y la cama ¿verdá?
- La corexa tengo enllena muyer, nun t'esmuelas por eso
- aceptes entós el preciu - dixo seliquino quitándo-y la chaqueta
Sentólu nel escañu y púnxo-y el platu con fariñes. Escaleció y ensugó, que falta-y facía, pero nun podía escaecer la cara d'aquella moza nel puertu que yera la mesma que tenía enfrente. ¿Sedría un encantu o sedría un güercu que-y daba anuncia de la muerte?.
En terminando, la muyer púnxose enfrenten d'él y afalólu a que-y pagara enantes d'echase a durmir. Sacó la corexa y espardió dos riales de plata pero ella nun los recoyó.
- estes fariñes tienen un preciu especial. La to alma pertenezme agora si nun yes a saber cuántos güeyos tengo, tienes vagar pa pensalo hasta la media nueche cuando la lluna rescample pel ventanu nel cantu l'escañu onde tas sentáu.
Les veles fueron morriendo pasu énte pasu fasta que la escuridá  enllenólo too mentantu ella tresnaba pela casa chando risotaes ca pocu. El vaqueiru vio la falcatrúa dende l'entamu, una rempuesta ensin pensar podía ser la perdición asina que pidió-y salir hasta'l burru pa recoyer una manta y el candil. Cuando volvió sentase nel escañu,  prendió'l chisqueru, dempués la mecha y allumó la casa.
- ¿pienses que con un candil vas aldovinalo?
El rellumu d'aquel candil amosaba una casa vieya, enllena povises y cola madera desfecho, llevantólu bien altu y allumóla a ella. La figuara que s'amosó yera espantible, una vieya engurriada, espelurciada de los cuatro pelos que tenía, los furacos de les ñarices grandes, esmellada y con una llingua nerviosa que se movía aldevalu per adientro y per afuera d'unos llabios inesistentes.
Del gargüelu salió-y un soníu agudu y delgáu que se-y espetó al mozu nos oyíos afuracándo-y la tiesta, al mesmu tiempu la muyer tapaba la cara coles manes y daba la espalda. Ellí tenía un güeyón grandísimu ensin párpagu nin pestañes, un güeyu que trespasaba al vaqueiru y miraba al mundu de los muertos.
Esclarió el bastiazu que taba cayendo y la lluna rellumó'l cantu l'escañu.
- !Son tres los güeyos que tienes esnin contar el del culu bruxa! dixo al altu la lleva'l mozu.
Acabante dicir esto la vieya glayó encoyéndose y enclicándose ca vegada más y más fasta facese una solombra nel suelu qu'esnaló y entró dientro'l candil.
Durmió lo que quedaba de nueche tiráu nel escañu y al otru día pela mañana la moza del pozu del Puertu San L.lorienzu entró pela puerta.

L'asesináu de botes marielles V

Nel barriu de les putes yera bien conocíu y nun había naide que nun se decatara d'él si lu cruzaba. Llevaba los pantalones apretuñaos y una camisa rosa que nun dicía cola chaqueta mariellu camellu que cargaba nel hombru, les guedeyes yeren llargues mal peñaes, bigote prietu trupu y botes marielles de pelleyu cucudrulu que pisaben cantarines sobre la cera.
Llevaba hores esperándolu y a la fin apaició. Siguílu sufriendo'l fedor del arume masculín camentando cuantos más pares de botes marielles habría na ciudá. Nel fondu yera bona casualidá que unu con botes marielles tuviera muertu y me falaren d'otru que fumaba pela cai de les putes con pasu llixeru.
Montó nun taxi y aproveché pa meteme en coche con él.
- guapes botes- dixi espetándo-y un bolígrafu nes costielles y falé pal taxista mandando-y arrancar y dar vueltes pela ciudá
-¿Qué quier, va secuestrame?- entrugaba axorizáu
- Vamos falar namás. Quieo saber  qué rellación tenía col difuntu más famosu de la ciudá
- ¿Difuntu?¿quién, Mr Tailor? - espetó estrañáu
- home nun me digas que nun sabes que morrió con un ferronazu na tiesta
- pero si hai tres díes que lu vi, vini a la ciudá p'axustar un negociu. Yera ún de los mios meyores clientes.
- ¿claru y mercábate bales non?
- !non!, yo soi llibreru, editor  y axente lliterariu. Tenía un manuscritu que quería enseñame y taba tamién interesáu nun llibru raru del sieglu XVII
- ¿y eses botes?
- fueron un regalu suyu dempués que-y topara una copia del Liber Iuratis.
Poséme nel otru cabu de la ciudá y decidí dir andando hasta casa p'afayar tola nueva información que tenía. Ello yera too mui raro, el muertu vivía con dos muyeres y cuatro empleaes más y nun paecía rellacionase muncho, tenía perres a esgaya y al paicer prestáben-y los llibros raros. Nun tenía razón nenguna pa suicidase, o quiciaves sí, anque por muncho que dixera la policía, a Mr Tailor matárenlu bien matáu, y la so muyer, lliberal y misteriosa, contratábame pa esclariar l'asuntu follándome como a un universitariu dos díes dempués de que morriera'l maríu.
D'una cosa taba seguru, el muertu sabía de los amantes d'ella porque nun s'esondía y nesa rellación de xuru qu'él tamién tenía amantes, tendría qu'entrugar al serviciu. Ello yera entós que los llibros podíen  ser la causa del ferronazu; llibros raros, llibros marcaos, llibros colocaos d'un xeitu mui personal. Nel fondu nada nun encaxaba en toa esta historia.

La Odisea

La serena cautiva arroxaba pulpos de siete pates na taza del váter y Ulises namás podía aguanta-y la tiesta. Toos yeren agora compañeros nel mesmu viaxe, diben rescatala anque tuvieren qu'apautar con Hades.

Mentantu  Escila sacrificaba los postreros aguarones, Penélope mayaba cola cabeza rítmicamente contra la puerta porque Argos taba del otru llau pa guiar l'afuxida hasta'l patiu.

En saliendo a la lluz los Dioses yá los abandonaran dafechu. El nuevu torgába-yos el pasu, yera un ciegu malditu que solo podía falar en versu.

Sacrificiu nocturnu

La escuridá de la cueva namás reculaba col rellumu d'una lámpara de sebu que caltenía la so collacia, posóla en suelu y averó la tenyera d'un ciervu, na que se caltenía'l llíquidu de magre y piedra de fierro, pa xiblar nun güesu chiscando-y la mano.
Taba frío, la paré tamién,  y cuando la llevantó una mano pequeña de muyer quedó dientro d'un caballu contorniáu en carbón prieto  cola chiscadura del sacrilexu.

L'asesináu de botes marielles IV

Cuando entré otra vuelta na biblioteca, too siguía igual, les manches pel suelu y la mesa, la mesma lluz murnia y el mesmu golor a coñac, mugor y arume. Ella pasaba, necesariamente, munches hores ellí.
Asentéme na siella enfrente l'ordenador y comprobé que la pantalla torgábame dafechu la visión de la puerta; había qu'entornase pa poder saber quién entraba nel cuartu y l'asientu añábate tan fondamente que nun yeres a poner les manes nel tecláu afayaízamente.
Un airín sele ximielgóme los pelos del cocorote y topé nel techu una reya de ventilación, amás tresportábense unes pallabres enguedeyaes que camnté yeren del serviciu.

Llevanteme y pasié pela llibrería amirando los títulos. Una clasificación mui personal, Las Fábulas de Stivensoon xunta'l Breviariu de la diáspora y n'otra balda pudi topar el Summa Artis completu, pero bien me llamó l'atención un llibrín pequeñu que s'apretuñaba nel cabu, arrastré la escalera que rinchó como si nunca nun la movieren y xubí dos pasos pa llegar.
Tando ellí xubíu col llibru ente les manes abrióse la puerta y entró ella cola so presencia serena y decidía. La dea de la mano paró na páxina 58 arrodiada con un boli tremosu que nun llegó a arrodialu dafechu. Volví colocalu nel sitiu cuando ella s'averó a min llamándome colos güeyos. Al baxame coyóme del brazu y xuxurióme como yá me taba avezando a que me falara.
- tenía munchu ciñu a los sos llibros y gustába-y muncho relleelos pero'l que más-y prestaba ta nel requexu más altu de la estantería ente tola Historia de la filosofía.
Al altu la lleva siguió falando
- Sra Miller  vamos enseñái el cuartu del Sr, tien que velo too
Ente les dos escoltáronme peles escaleres arriba pero tanta contemplación paecíame la mortaya del muertu que me taben afatando.

La ensalmadora

Desque comiera los piescos verdes robaos na güerta de María la muda, quedara esblanquiñáu, tenía una delgaína continua y l'aliendu faltaba-y pela nueche, paecía qu'aquello nun diba tener fin. Nun-y quedaba otra más que dir a curase cola ensalmadora, que de la qu'entró pela puerta, mandó-y descalzase y dar tres vueltes enantes de siguir.
- tu tas puercu, bien puercu- dixo espetándo-y un güeyu na cara- lo primero de too vamos a llavate col fumu del lloréu que tengo ende y dempués vamos mirar qué más hai per ehí.
Una hora tuvo sentáu nuna tayuela afumando y aguantando les xostraes que-y solmenaba la ensalmadora coles verdasques de lloréu. Cuando finó, mandólu tirase en suelu pámpana arriba y espardió-y farina pel redor mentantu marmullaba pallabres incomprensibles, dempués arreblagó una pata y mexó-y la barriga y l'arca.

Esfrególu bien un ratu y faló-y claro, aquello nun diba valír pa na porque la muda teníalu agüeyáu, taba presu d'un encantu que-y echara a los piescos que robó. Nun se-y diba quitar la malura hasta que pasara siete llunes na cama cola fía de la muda.
La ensalmadora fue al fueu pa quemar unes frebes mentantu cuspía a los cuatro vientos, ellí baltáu pensólo bien pensao, porque la fía la muda yera enforma fea, y Xuacu de Lleza, que la conociera una vegada na fiesta la Portiella, dicía que yera pa echar a correr. Dicíen que la so pelleya daba nuna collor verde y taba gorda de comer a los sos pretendientes con un dentame afilau y llentu qu'espaboriaba, la cara teníala enllena granos, ¡y de tetes nada!, argolles de sebu que-y cubríen tol cuerpu.
Pa colar, la ensalmadora díxo-y que nun llavara la ropa que llevaba y que se metiera na cama cola fía la muda ensin que naide lu vuiera.

Melusina l'asturiana

Cola solombra esguiló hasta'l correor y metióse nel cuartu, posó la ropa nun montonín y metióse na cama tapáu cola escuridá más prieta. Sintió'l deseyu alitar del so llau y nun pudo torgar que la so mano intrigada palpara'l cuerpu melgueru y ardiente d'una moza. Nun hubo pallabres y col riscar vistióse de mexu p'afuxir del cuartu ensin que naide lu viera. Asina lo repitió dos nueches más pero a la tercera, faló-y a la moza espresándo-y el deseyu de conocela braeramente, de ve-y la cara, entós ella solo- y dixo una cosa: - nun pues veme namás que cuando pasen les siete llunes y cases comigo na postrer nueche de la postrer lluna.
Tando con ella, los esmuelgos paecíen dilise ente los placeres del sexu pero'l día runcía la rocea una y otra vuelta hasta que la nueche enantes de la postrer nueche foi al cuartu col chisqueru y una vela, enantes de metese na cama prendió la vela bien cerca de l'almuada y la cara de la moza pasó de melguera xanina a bisarma demoniega, tapó la cara coles manes y entamó a berrar.
- ¡Ai, tan pocu faltaba! ¡una nuche más y diba ser llibre d'esti encantu y tú ricu y feliz!
Él nun supo qué dicir, apagó la vela y aguantó nel cuartu a que llegara'l riscar, dempués coló como toles alboraes.
Un pruyimientu lu maurientó per dientro tol día, per un llau nun  quería más que pescar a correr y desapaicer del pueblu y per otru,  l'alcuerdu de les nueches pasaes tentába-y de volver.
Al atapecer, mui callandino, entró nel cuartu otra vuelta y pasó la postrer nueche cola fía la muda, pero al riscar nun coló, salió al correor y esperó a que los piescos madurecieren.

Patente de Corsa

-¡Puta!- glayó enraxonáu rompiendo'l gargüelu dende la cubierta del barcu, - ¡fía de mil putes!
Con un furacu na popa'l barcu per onde entraba l'agua fundiéndolu poquinín a pocu, nun quedaba otra que tirar pela borda tolo que se pudiere tirar, incluyíos los prisioneros. Les veles  movíense adulces y facíen al barcu esnidiar pel agua llancadamente. Pa siguir navegando facía falta suerte y un capitán que llevare'l barcu al puertu de Punta Pistaña, al abellugu del bastiazu del nordés que s'averaba poquinín a pocu pela proba'l barcu.

Dende la picalina del palu mayor la guedeya roxa esnalotiaba al aire, los güeyos verdes llantábense nel furacu del barcu que taben acabantes de disparar, y una sorrisa sobeyosa dibuxóse-y nos llabios al sintir los glayíos del Corsariu Güiniz El Mazcaritu, que nomaben asina pola mancha qu'amosaba na metá de la cara.
El divorciu taba consumáu y yá podía baltar tolos barcos dende'l Castru l'Urriu hasta la Sablera del Salgar. La patente de corsa metióla nel cañón xunta la postrer bala que disparara al Mazcaritu pa que-y mandaren avisu al gobiernu de la so nueva situación.

 La llibertá enchipó-y los polmones col so barcu empobinándose al horizonte a toa vela.